Ciałobrazy – autorski projekt fotograficzny Natalii Miedziak-Skoniecznej o relacji człowieka z ciałem i naturą

Ciałobrazy to dla mnie podróż do miejsca, które zawsze mamy przy sobie – do ciała. W tym projekcie ciało przestaje być jedynie obiektem. Staje się przestrzenią relacji, terenem spotkania, transformacji i pamięci.

Tu skóra styka się z powietrzem, nogi stają się przedłużeniem łąki, a ramiona rysują horyzont. To opowieść o zakorzenieniu – nie ciała w krajobrazie, lecz krajobrazu w ciele – i o subtelnej granicy między intymną przestrzenią ciała a bezkresnością natury.

To projekt, który zmienia sposób, w jaki patrzymy na ludzkie ciało – zbyt długo zawężane do kanonów piękna, ocen i porównań. Ten cykl jest dla mnie czymś znacznie więcej niż serią aktów – to próba uchwycenia ciała w relacji z naturą, w kontakcie z przestrzenią i z samym sobą, w procesie, który trwa i realnie zmienia osoby biorące w nim udział.

Jak mówiłam w jednej z rozmów o projekcie:

„Kiedy robiłam pierwsze grupowe zdjęcie ponad pięćdziesięciu nagich kobiet, zachwyciło mnie, że każda z nich była inna, a wszystkie tak samo piękne. To nagle odczarowało także moje ciało.”

To doświadczenie mocno zmieniło również moje własne spojrzenie na nagość i cielesność.

Świadomie zapraszam do projektu osoby, które nie są modelami i nie mają doświadczenia przed obiektywem. Zależy mi na autentyczności – na ciałach, które nie mają wyuczonych póz ani fotograficznych nawyków i mogą pozostać w tym, co naturalne i prawdziwe.

Nagość jest dla mnie punktem zero. Ubrania budują wizerunek, role i dystans. Ciało bez kontekstu zostawia przestrzeń na własną interpretację – na spotkanie z tym, co w nas zapisane.

W Ciałobrazach ważna jest bliskość, bo w codziennym życiu bardzo często jej brakuje. Dlatego ludzie są tu blisko siebie, dotykają się, przytulają, są razem – bez podziału na role, płeć czy społeczne etykiety.

W grupie nagich ciał zaciera się indywidualizm, a na pierwszy plan wychodzi zbiorowe piękno i różnorodność. Tak jak w naturze – nie oczekujemy przecież, że wszystkie drzewa w lesie będą wyglądały tak samo. Dlaczego więc tego oczekujemy od siebie?

Widzę dziś bardzo wyraźnie, że akceptacja nie jest punktem, do którego się dochodzi – jest relacją, o którą trzeba się troszczyć i którą trzeba pielęgnować na przestrzeni życia.

Fotografie w ramach Ciałobrazów powstają najczęściej w naturze – na łąkach, nad rzekami, w porannych mgłach. Natura nie jest tu tylko elementem scenografii, ale staje się realnym partnerem w dialogu. Tu ciało spotyka się z krajobrazem, a krajobraz staje się częścią ciała.

Kadry często współtworzę z osobami, które fotografuję, podążając za wspólnym rytmem i tym, co wydarza się w danej chwili. Zdjęcia powstają z relacji, z uważnego towarzyszenia, rozmowy, momentów zawahania i otwierania się.

To, co dzieje się pomiędzy mną a osobą, którą fotografuję, nie jest jednorazową sesją, tylko procesem. Obserwuję, jak wiele osób po spotkaniach wraca do mnie z opowieścią o tym, jak zmienia się ich własna relacja z ciałem, jak zmieniają swoją wewnętrzną narrację.

Z czasem stworzyłam też społeczność wokół Ciałobrazów – przestrzeń, w której ogłaszam sesje i spotkania, i do której dołączają kolejne osoby gotowe wejść w to doświadczenie.

Podczas sesji niczego nie aranżuję i nikogo nie ustawiam. Podążam intuicyjnie za ludźmi i za przestrzenią. Pytam, co chcą zrobić, daję im czas na eksplorowanie krajobrazu i własnego ciała. To nie jest akt kreacji, ale spotkanie – z innymi i z samym sobą.